Just another day at the office..

08:34
Lichtelijk zwetend van de ochtendlijke fietstocht haast ik me als laatste door de kleine zij-ingang van het WFP kantoor. In de verte zie ik de zilveren box al liggen. Een haastig bijgebouwd noodhok toen het aantal stafleden de capaciteit van het hoofdgebouw, een oude school, ontgroeid was. Nu het domein van Logistics and Procurement (‘inkoop’ voor de alpha) en mijn dagelijkse ‘thuishonk’. Zoals helaas bijna gebruikelijk ben ik opnieuw de laatste die vandaag op de ‘aan’-knop van zijn pc drukt.

09:12
Nu ik opnieuw bevestiging heb gekregen dat al mijn twittervrienden nog twitteren, mijn emailbox het nog doet en het nog steeds sneeuwt in Nederland, kan ik met gerust hart richten op mijn werk.

We zijn met z’n zevenen. Keurig binnen de 20 m2. Links in de hoek zitten mijn directe procurement collega’s Siphachanh (Know) en Sengaloun (Seng). Know werd ontzettend hard, Seng giegelt irritant veel en is geobsedeerd door MSN en haar drie mobiele telefoons. Rechts in de hoek zit Soulatha (Bey), keurig gestyled door zijn Japanse vriendin met wortelbroeken, maatshirts en hippe puntschoenen. Naast hem zit Chounmany (Mone). Hij is twee geleden begonnen. Gister werd hij echter al middels een mail-to-all even op het matje geroepen. Of hij toch maar niet films wilde downloaden tijdens werktijd. Tenslotte in de andere hoek, zitten Toulor en Bounmy. Minstens 15 keer per dag knalt Bounmy’s harde en irritante ringtone van een populaire Laotiaanse Vengaboys de kleine ruimte in. Toulor is een keurige familieman, die elke dag zijn lunch in een zilveren lunchbox met drie lagen meebrengt. Die hij vervolgens tijdens de pauze in de hoek van de tuin rustig oppeuzelt.

We zitten allemaal op krakende Chinese bureaustoelen.

Procurement betekent letterlijk veel bestellen en zo goedkoop mogelijk kopen. Zo ook deze ochtend. Ik zend verzoeken uit naar tientallen leveranciers voor off-road banden, stapels schoolschriftjes en potloden, de renovatie van een warehouse en een nieuwe iphone voor de baas. Bij een structureel gebrek aan e-mail in Laos, wordt ALLES per fax geregeld. Voor ik hier kwam kon ik het woord fax amper spellen. Inmiddels wel. Tussendoor help ik Know de binnengekomen rijstprijsquoteringen evalueren. Miss Phoun, de bijna bejaarde bode, schuifelt op haar roze slippertjes voorbij. De oma van de office.

11:34
Teng, hoofd administratie, komt binnen. Zijn irritant hoge stemgeluid overschettert zelfs de muzikale tonen van de Kaiser Chiefs op mijn ipod. Mag hem niet zo. En hij laat de deur ook nog open staan. Gretig vliegen de musquito’s naar binnen.

Tussen een en half twee druppelt iedereen na de lunch op zijn rustigste gemak binnen. Ik start aan mijn presentatie van morgen over de lokale productie van noodles. Mijn Amerikaanse collega klopt voorzichtig op de deur met een vraag. De geur van herkauwde noodle soup werkt als een klap op haar bewustzijn. Het blijft bij een korte vraag.

13:48
Bounmy is van zijn plek, de ringtone wordt drie keer volledig afgespeeld. Niemand schijnt het meer te merken. Men schettert rustig door in hun eigen telefoons. Stipt elke dag om 14:00 voorziet Souk, de kleine schoonmaakster, de glazen draaideur van een vingerafdrukvrij uiterlijk. Zo ook vandaag.

Iedereen drinkt oploskoffie.

Door de openstaande deur stapt een grote man binnen. Het is Sakhorn, de grote baas van de zilveren box. Een vriendelijke Thai. Houdt van je jofel op de schouder te slaan, al zijn werk over jouw schutting te dumpen, om vervolgens zelf de fotocollectie op zijn pc bij te werken. Ook hij schreeuwt graag. Zoals nu. Een rijstleverancier heeft financiële problemen en kan zijn verplichtingen niet nakomen. Het mooie meisje dat net binnen kwam, de medewerkster van een printing company, schrikt op. Ze valt stil en kijkt net als ons Sakhorn aan. Vloekend loopt Sakhorn weer naar buiten. “Morgen om negen uur meeting”, schreeuwt ie vanaf de tuin.

De rust keert terug. Niet voor lang. Voel een ADHD prikkel aankomen en stel voor met z’n allen een lied te zingen. Seng giegelt. De rest kijkt niet eens meer op.

16:59
Ik zie een hoofdje omhoog gaan. Het is Toulor. Zoals elke dag, stipt op tijd klaar met alles. De gestapelde lunchbox keurig in zijn hand. Tevreden glimlach op zijn gezicht. Weer een dag succesvol afgerond.

Ik flierefluit nog wat door. Probeer structuur aan te brengen in de leveranciers database. Levenswerk. Op Facebook en Twitter worden de mensen in Nederland langzaam actief.

18:21
Ben de laatste die het licht en de airconditioning uitdoet. Welterusten zilveren box, het geschetter is voor vandaag voorbij. Morgen weer.