Twee

‘Het getal twee, is het getal dat direct na één komt en direct voor drie’.
En zo voel ik me dus ook.
In dezelfde context is er een breed bekend spreekwoord over een ezel.

In de buitenwijk van Vientiane, aan de rand van een hobbelige voetbalveld zonder gras zit een jongen. “Ref, come on!” De jongen is voor de tweede keer in zijn nog jonge bestaan in het buitenland. Goal kick. De jongen kijkt voor zich uit. Hij lijkt in gedachten.

Het is exact twee weken geleden. Ja echt. Op de kop af.

“We begonnen de wedstrijd goed. De bal ging rond en we werden niet meteen weggespeeld. Dat de 1-0 viel, was jammer. De 2-0 was pech. De 2-1 was nuttig. Het was alweer mijn 4e goal in drie wedstrijden. En dat na een afwezigheid van vijf-eneenhalf jaar. Drie weken daarvoor had ik voor de tweede keer in mijn jeugd de kicksen ondergebonden. Werd er een beetje stil van. Weer opnieuw spelen. De 3, 4 en 5-1 waren trouwens onnodig. Jammer.”

Thee. “Nou ja, figuurlijke dan”.

“De 5-2 was zo’n een uit het boekje. Euforie.
Nieuwe tegenaanval. Bal op de lat. Gelukkig, er zat inderdaad een engeltje. De tegenstander wordt moe. Diepe bal.

Ik zie een kans en ren. Uit mijn ooghoek zie ik iets van de lat wegvliegen. Mis de bal net. Fuck! Draai me om en hoor tweemaal een snelle ‘knak’. Wat was dat? Zwabber, twijfel, ijs. Geestelijke auw. Voor de tweede keer.

We wonnen de tweede helft.”
Eindstand: 6-4.

Twee dagen later loopt de jongen het park in. Met twee krukken onder zijn ellebogen gesteund, duikt hij de bosjes in. De boom verwachtte hem eigenlijk al jaren geleden. Hij heeft echter geduld. Het was nu wel echt tijd.

Terwijl de jongen het park uitloopt, begint het zachtjes te regenen. De boom zucht van geluk. Hij is blij met zijn twee nieuwe aanwinsten.