Loon naar werken

Salaris. Waar het toen je jong was nog keurig aan het einde van de week zwart in je handje werd gedrukt, werd het op latere leeftijd normaal om een na een maand hard ploeteren een bedrag met enkele nullen bijgeschreven te zien worden op de bankrekening.

Ik mocht deze week getuige zijn van de Lao manier van uitbetalen.

Plaats van handeling was de Lao Postal Office in het district Beng, onderdeel van de provincie Oudomxay in Noord-Laos. Daar zouden vandaag tientallen arme boeren hun welverdiende loon naar aanleiding van hun werkzaamheden onder WFP’s Cash for Work project kunnen ophalen.

Bij aankomst stonden er al een flink aantal boeren ongeduldig te trappelen om naar binnen te gaan. Niet zo gek als je weet dat door een verkeerde aannames aan WFP’s zijde, elke boer voor 30 dagen werken een jaarsalaris kreeg uitbetaald. Het proces was Laotiaans simpel; op vertoon van het family book werd 1 voor 1 iedereen naar binnen geroepen. Het dorpshoofd keek nauwlettend toe. Nadat met de afdruk van de duim een handtekening was gezet, werd de boer een grote stapel bankbiljetten toegeschoven. Toen het vervolgens door drie paar handen op communistische wijze was herteld, stapte elke boer met de grootst mogelijk twinkeling in de ogen naar buiten. Zo blij als een kind! Een ding was duidelijk, het was vanavond feest in het dorp. Vroeg me af hoeveel extra baby’s er over negen maanden vanaf vandaag geboren zou worden.

Drie weken geleden was een andere groep boeren net zo blij en vol gevoelens van rijkdom naar buiten gestapt. Het is voor ons tijd om te evalueren hoe deze boeren het ervaren hebben, dus rijden we door betoverend groen bergachtig gebied en langs vervallen dorpjes naar Phonehome village. Bij aankomst kijken nieuwsgierige ogen ons aan de andere kant van het glas van onze glimmende WFP - 4x4 aan. Vrouwen met dikke jassen aan roosterden kleine nootjes op een klein houtvuurtje. Het is koud en winderig.

Zittende op kleine 10 cm hoge bankjes rondom een rustgevend knetterend vuurtje van maïskolven, luister ik naar het gekwetter in Lao van onze interviewers die de boeren een weg door de vragenlijst wijzen. Om me heen scharrelen halfkaal geplukte kippetjes, overduidelijk teveel pasgeboren puppies en kleine kinderen in kapotte kleren met de meest uitgebreide snotneuzen. Op de achtergrond schalt muziek. Een echtpaar heeft net hun nieuwe huis betrokken en viert deze housewarming op zijn Laotiaans.
Ik volg enkele dorpelingen. In een pan van 1 meter doorsnede wordt een grote vissoep bereidt, uitgebreid voorzien van verschillende ingrediënten door een druk kakelende groep van tien vrouwen. Een loddig vissenoog kijkt me aan.

Om de hoek zitten verschillende groepen mannen en vrouwen met bloempotten vol waterige substantie. In de potten hangen meerdere 80 centimeter lange dunne bamboestengels, die fungeren als natuurlijk rietje. ‘Kin lao lao’! schreeuwen ze, terwijl ze met te blije waterige ogen me aankijken. Vingers wijzen naar mijn borst. Uit angst voor represailles (‘zag mezelf al zitten in de grote pan tussen de vissen’) slurp ik kort aan een stengel. Autsj! Het is zelfgebrouwen Lao whiskey, gemaakt van gefermenteerde rijst, met een alcoholpercentage van ruim 40%. Verschillende monden vliegen opnieuw gretig naar de bamboestengels.
Het is 10.30 uur.

Ik weet te ontsnappen. Aan de kant van de weg drommen kinderen en moeders zich rondom het kleedje van een Chinese handelaar, nieuwsgierig te weten wat hij uit de grote tas achterop zijn brommer haalt. De vrouwen ruilen bosjes hoofdhaar voor haarknipjes, ballonnen en Hello Kitty sokjes. De handelaar pakt het gretig aan. Elders in het dorpje zijn meerdere mannen aan het werk. Een man schaaft hout, terwijl de ander zijn machete verhit en bewerkt. In de rivierbedding boent een ander fanatiek op een stapel kleren. De baby op zijn rug kraait vrolijk. Kinderen spelen ratanbal en sjezen met zelfgemaakte karretjes van de grote heuvel.

De rest van de middag komt er weinig meer terecht van de overige interviews. Het halve dorp is inmiddels ladderzat. Het dorpshoofd loopt voorop in de dronken polonaise.
Ik heb wel een wel vermoeden waar een belangrijk deel van het verdiende loon is geëindigd.. Nhok!

Ps. Het zelf in levende lijve meemaken? Bekijk de foto's:
http://www.facebook.com/album.php?aid=350903&id=519165857&l=048e494335