Lao style, please!

Toen ik drie jaar geleden in Rusland liep, verbaasde ik me al over de ruime aanwezigheid van verborgen werkloosheid in ’s lands economie. Hele bussen vol worden aan het werk gehouden met ‘schijnbaantjes’. Het zal zeer vermoedelijk verband houden met de gedeelde communistische achtergrond, maar in het Laos was het wat dit betreft de afgelopen weken één grote deja vu.

Het is zaterdagmiddag. Op zoek naar een echte bak Lao koffie fiets ik de stad in. Onderweg zit de politie in complete voetbalelftallen langs de kant van de weg. Op elke hoek van de straat worden hele generaties kippen, schollen vissen en trossen bananen op kleine zelf gelaste bbq-roostertjes bruin gebrand. Ik vloek naar de agressief rijdende en hevig stinkende tuk tuk’s en het kost me extra zweetdruppels om geen prooi te worden van de vele grote SUV banden om me heen.

Ik zet mijn fiets op slot en loop de meest Westerse koffietent in town binnen. Terwijl ik wacht op mijn koffie tel ik in een oogopslag zestien medewerkers achter de kassa, die als mieren over elkaar heen drentelen en klanten zenuwachtig hun koffie of een glas water nabrengen. Dit is niet anders in de meeste restaurants, waar er een strakke mandekking geldt met feitelijk een één op één bediening. De verdediging van een gemiddelde eredivisieclub zou jaloers zijn.

Een zelfde soort gevoel bekroop me toen ik de Chineze versie van de Ikea, Home Ideal, met een bezoek vereerde. Het begon al met het parkeren van mijn fiets. Dit moest in een speciaal afgezet vak, waar voor vijftien cent vier vrouwen de wacht hielden over mijn stalen ros. Uiterst verdienstelijk(t). In de winkel zelf liep meer personeel dan dat er winkelwagens beschikbaar waren.

Met tassen vol goedkope Chineze replica’s fiets ik naar huis. Terwijl ik het hek van het slot haal, valt mijn oog op een witte envelop die keurig tussen de spijlen zit gestoken. De internetrekening. Of we de rekening contant willen voldoen in een kantoortje in de stad. We mogen ook bellen om iemand te laten langskomen om het geld op te pikken. Dat kost dan wel 80 cent extra. De installatie van het internet was eigenlijk een nog grotere grap. Het kostte een team van 5 mannen drie avonden en veertien nieuwe stekkers om het aan de praat te krijgen.

We hebben sinds kort een tuinman. Zijn naam is Bounghin en hij komt vier keer per week langs voor een omgerekend bedrag van minder dan 30 euro per maand. Mijn suggestie om een keer per week alles grondig te doen, werd als belachelijk afgedaan. Leek me nogal logisch en efficient; helemaal als je weet dat onze tuin niet groter is dan het vijfmetergebied van een voetbalveld.

Het werkt hier allemaal net even iets anders. Lao style, please...