Elk goed verhaal heeft een inleiding nodig..

17.58 NB, 102.36 OL; Vientiane; Laos.

De Nederlander Gerrit van Wuysthoff was ooit de eerste die serieus voet aan wel zette en geloofde in de schoonheid en bruikbaarheid van dat stukje land daar aan de Mekong rivier. Na hem namen de Fransen het heft in handen en werd het ‘echt’ een hoofdstad. Tegenwoordig geldt Laos als een van de minst ontwikkelende landen van Azië, en volgens de reisgidsen biedt het als enige plek ter wereld nog dat kleine stukje ongerepte natuur in een land dat 30 jaar terug in de tijd leeft. Tot zover de reisgidsen. Nu de verse indruk vanaf mijn eigen netvlies.

Vientiane is typisch Aziatisch chaotisch; met duizenden stinkende brommertjes en tuk-tuks, eten in alle vormen en kleuren op werkelijk elke straathoek en goedkoop toerisme als de redder van de nationale nood. Ja, de mensen zijn er vriendelijk en knap. En ja, hier is je euro zeker een daalder waard. Laten we bij het begin beginnen:

Vrijdag 11 september, 21:13

Met net een teen buiten het vliegtuig, valt meteen de uiterst verstikkende hitte op. Alle denkbare poriën knappen open. Na wat strenge blikken op mijn visum en een voorzichtig stotterend khawp daj lai lai (dank-u-wel) loop ik als laatste de lege terminal uit. Achter de deur houdt een allervriendelijkst ogende opa een groot bord in de lucht met daarop de weinig Aziatische woorden: Lubbertus Naber. De VN-taxi.

Zaterdag, 15:43

Sightseeing Vientiane. Al slenterend banen we ons een weg door de bonte verzameling winkeltjes, eettentjes, massagesalons en hotels. En opeens ligt ze daar... licht glinsterend in de vervuilde zon kijk ik op een breed stromende Mekong. Aan de overzijde ligt Thailand. Ik geniet. Een machtige, natuurlijke grens. Het prachtig bruine water knipoogt geheimzinnig terug.

Zondag, 10:39

Na een ontbijt met ‘fried rice beef’ waren we klaar voor het belangrijkste monument van Laos: de That Luang. Via een heel groot leeg communistisch ogend plein, lopen we tegen een soort gouden tempel aan. De 5.000 kip (40 ct) die we als falang moeten betalen wordt zeker niet in het onderhoud van de tempel geïnvesteerd, getuige de bladderige gouden verf die me in het oog springt. Terwijl ik met grootse interesse de boeddhistische lofprijzingen van alle Lao om ons heen volg, schiet door mijn hoofd dat de conditie van ’s lands belangrijkste gedenkplaats toch wel duidelijk laat zien dat ik de komende maanden toch echt in een ontwikkelingsland zal verblijven.

Maandag, 08:24

Mijn Franse ‘buddy’ Dorothee blijft achter in het hoofdgebouw van het WFP Lao PDR, terwijl ik naar een apart bijgebouwtje voor logistics & procurement wordt begeleid. Wie treffen we daar aan; een korte introductie van mijn nieuwe werkplek. Vier mensen zijn verantwoordelijk voor de logistics: Be (vanwege de uiterste complexe Lao namen hebben alle locals een makkelijkere en kortere bijnaam), Anthony (Australier), Tou en de vierde waarvan ik naam niet voor de vierde keer durf te vragen. Procurement bestaat uit drie mensen: officer food, beter bekend als Know en officer Seng, verantwoordelijk voor de non-food. De derde persoon is zich aan het installeren op zijn goedkope Chinese bureaustoel en ergert zich aan de slome computer en vrieskoude airconditioning. Juist, dat is onze Bert. Er wordt onafgebroken Lao de ruimte ingekwetterd en door telefoons geschreeuwd. Het geheel wordt aangestuurd door de head of logistics: Sakhorn (sorry geen bijnaam). Een hele grote Thaise meneer.

Maandag, 12:14

Met een “I would like a green chicken curry please”, bestel ik heel stoer mijn middageten. De dubbelgeslagen boterham met belegen kaas lijkt opeens heel ver weg. Helemaal als ik vervolgens met een stalen gezicht mijn zojuist geserveerde curry probeer weg te krijgen, terwijl er stoom uit mijn oren komt vanwege allerlei soorten kleuren pepers in mijn rijstprutje.

Dinsdag, 11:05

Alle nieuwe WFP-mensen moeten verplicht op bezoek bij dokter Ben. Een zelfingenomen Australiër met een bij tijd en wijle laconieke of eigenwijze kijk op de gezondheidszorg in Laos. Malaria is volgens hem niet ‘verkrijgbaar’ in Vientiane. Überhaupt amper in Laos. Of je moet al drie weken lang tijdens het regenseizoen in een bepaalde boom in een bepaald dorp in een bepaalde provincie in het zuiden van Laos gaan hangen. In je blote reet. Zonder muskietennet.

Dinsdag, 16:51

Terwijl we tijdens de zoektocht naar een huis de volgende grote nieuwbouwvilla binnenstappen, vertelt de vastgoedbemiddelaarster dat we naast de huurprijs van $500 ook rekening moeten houden met de extra kosten van $75 per maand voor een full-time bewaker annex schoonmaker annex tuinman. “Wie haalt er anders de slangen uit de tuin?”

Woensdag, 18:35

Het was toch nu wel echt tijd om voor de eerste keer te gaan hardlopen. Bang om uitgelachen te worden om mijn witte melkflessen liet ik mijn korte renbroekje angstvallig achter in mijn hotelkamer. Vol enthousiasme ging ik op weg naar Patuxai. Hier had ik al meerdere avonden enkele tientallen jonge locals rondjes zien maken rondom een oerlelijke replica van de Franse Champs Elysees. Met het zelfde stukje enthousiasme begon op mijn vertrouwde tempo iedereen in te halen. Al snel werd duidelijk waarom de rest zo langzaam liep. $#*§^!! Wat een hitte! Wat een vervuilde lucht! In jaren heb ik niet meer zo gezweet. Emmers vol.

De komende maanden neem ik jullie graag mee op reis. Mijn reis door het leven in Laos, door de ontdekkingen in Vientiane en de belevenissen van het werken voor een grote NGO. Ik hoop dat deze inleiding je alvast prikkelt. Ik beloof snel terug te keren voor het eerste hoofdstuk.